Το θλιβερό μπουλούκι της Αγγλίας επικράτησε δύσκολα με 2-1 της φιλότιμης και οργανωμένης, πλην όμως με εμφανή υστέρηση σε τεχνογνωσία, Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Παραδόξως πώς, αυτή η νίκη επιτεύχθηκε με νόμιμα μέσα, πάει να πει χωρίς χρήση ελεύθερων σκοπευτών στις ταράτσες, βασανιστήρια κρατουμένων, στρατολόγηση χαφιέδων, οργανωμένες λιμοκτονίες και άλλα τέτοια μέσα που οι Άγγλοι επιστρατεύουν ιστορικά όταν έχουν απέναντι τους Αφρικανούς, Ινδούς, Ιρλανδούς ή ακόμα και Έλληνες.
Θα ηθελα ωστόσο να σταθώ στη διαφορετική συμπεριφορά που επέδειξαν σε απόσταση τριών λεπτών σκάρτων, οι δύο κατά τεκμήριο κορυφαίοι ποδοσφαιριστές του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της Γριάς Αλβιόνας, ο Μπέλινγκχαμ και ο Κέιν.
Ο πρώτος, Αφροβρετανός άσσος της Ρεάλ, ελάχιστα πριν το τέλος του ημιχρόνου, με την ομάδα του να χάνει 1-0, πιάνει μια στριφογυριστή κεφαλιά από πολύ καλή θέση, την οποία αποκρούει με υπερένταση ο Κονγκολέζος τερματοφύλακας. Η φάση συνεχίζει για λίγο ακόμη κι όταν πια τελειώνει, ο Μπέλινγκχαμ σπεύδει να αγκαλιάσει τον αντίπαλο του και να τον συγχαρεί για την εντυπωσιακή απόκρουση. Μια από τις πιο ωραίες στιγμές του Μουντιάλ, που την είδαμε όλοι μας ζωντανά και σε ριπλέι, εκτός από τον Έλληνα εκφωνητή που εκείνη την ώρα έλεγε κάτι άσχετες κοινοτοπίες.
Μόλις ένα λεπτό πριν, ο λευκός φορ της Μπάγερν Μονάχου Χάρι Κέιν, επελαύνει προς την περιοχή του Κονγκό και όταν βλέπει ότι δεν προλαβαίνει να τσιμπήσει τη μπάλα, ρίχνει μια μεγαλοπρεπή βουτιά, που θύμισε Αλέξη Αλεξανδρή στα καλύτερα του. Ο διαιτητής του κάνει νόημα "σε είδα", αλλά ο Κέιν αρχίζει να χοροπηδά σαν κατσίκι ζητώντας πέναλτι, συνεχίζει να το κάνει μέχρι τη λήξη του ημιχρόνου και όταν ξεκινά το δεύτερο, έχει πιάσει τον διαιτητή από το πλάι και εμφανώς του πρήζει τον πάπαρο, επειδή δεν σφύριξε πέναλτι στη βουτιά του.
Τελικά, η Αγγλία νίκησε 2-1 με δύο γκολ του Κέιν. Εντούτοις, δεν μπορώ παρά να σχολιάσω ότι σε γενικές γραμμές, ο λευκός αυτός παρωχημένος στράικερ, ενσαρκώνει τέλεια το είδος του ξεπεσμένου Ευρωπαίου αποικιοκράτη, που γκρινιάζεις γιατί δεν του δίνουν πια πέναλτι τις βουτιές του και αναπολεί τα ωραία χρόνια που διαφέντευε τον κόσμο και τη ΦΙΦΑ ως αυτοκρατορία. Το είδος αυτό ανθρώπου που ψηφίζει Φάρατζ, Μπαρντελά, AfD και προσδοκά να σταματήσει την πορεία της ιστορίας. Αυτού του είδους η Ευρώπη εξακολουθεί να μας ταλαιπωρεί, αλλά δοξα τω Θεό, ψοφολογάει.
Αν υπάρχει κάτι που να μας δίνει ελπίδα ότι ο πολιτισμός θα συνεχίσει την αμφιλεγόμενη πορεία του στο γεωγραφικό μας διαμέρισμα, είναι κάτι μαύροι μετανάστες σαν τον Μπέλινγκχαμ, που θα χρειαστεί να δομήσουν από την αρχή κάποιο ήθος για να δημιουργήσουν από την αρχή έναν κόσμο.