Στον ΣΚΑΪ, η Λένα Φλυτζάνη διανύει ήδη τη δεύτερη εβδομάδα της θητείας της στην ηλεκτρική – και όχι απλώς κεντρική – καρέκλα του δελτίου ειδήσεων. Και, όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες μεταβάσεις, το Φάληρο κινείται με εκείνη τη χαρακτηριστική τηλεοπτική ευγένεια που ενίοτε μοιάζει με φροντίδα, ενίοτε με επιτήρηση και, στις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της, με καλοσχεδιασμένο crash test.
Η γραμμή, πάντως, είναι σαφής: Τη Λένα την προσέχουν. Τη φροντίζουν. Την ενθαρρύνουν. Αυτή είναι η άτυπη και άρρητη εντολή. Ο πρόεδρος του ΣΚΑΪ, Κωνσταντίνος Ζούλας, της δείχνει εμπιστοσύνη και στήριξη, ο νεοφερμένος γενικός διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης Άγγελος Πετρόπουλος τη «χτίζει» με καλά θέματα, ενώ το προσωπικό του σταθμού δείχνει να τη σέβεται. Και εκείνη, από την πλευρά της, φροντίζει να στείλει από νωρίς το μήνυμα ότι δεν ήρθε για να κάνει πέρασμα. Ήρθε για να δουλέψει. Και δουλεύει.
Όταν παρουσίαζε το μεσημεριανό δελτίο, η Λένα Φλυτζάνη έφτανε στο κανάλι από τις 8.30 το πρωί, ήδη ντυμένη και βαμμένη, έτοιμη για αέρα, για σύσκεψη, για μάχη ή και για όλα μαζί. Τώρα που λέει το βραδινό κεντρικό δελτίο, η ημέρα της στο Φάληρο αρχίζει γύρω στις 9.30 το πρωί. Πάλι ντυμένη. Πάλι βαμμένη. Πάλι απολύτως προετοιμασμένη. «Κατάλοιπο της θεσσαλονικιώτικης καταγωγής της», σχολιάζουν με νόημα όσοι την παρατηρούν καθημερινά στους διαδρόμους: Εκείνη η σχολή που θέλει την εμφάνιση μέρος της επαγγελματικής πειθαρχίας και όχι απλώς της τηλεοπτικής ματαιοδοξίας.
Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν πρόκειται για μια απλή παρουσία στο κτίριο. Η Φλυτζάνη μπαίνει το πρωί και φεύγει συνήθως γύρω στις 9.30 με 9.45 το βράδυ. Ωράριο που, αν συνεχιστεί, σε λίγο θα ζητάει όχι απλώς αναγνώριση, αλλά σχεδόν βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα. Με τη διαφορά ότι, παρά την καθημερινή της εγκατάσταση στο κανάλι, ακόμη δεν έχει εγκατασταθεί θεσμικά στον χώρο της. Διότι γραφείο δεν έχει.
Και εδώ αρχίζει το ωραίο τηλεοπτικό σημειολογικό δράμα. Το γραφείο που άφησε κενό η Σία Κοσιώνη, η πρώην κεντρική παρουσιάστρια του δελτίου που σημάδεψε με το στίγμα της το κανάλι, παραμένει άδειο. Ένα γραφείο όχι απλώς γραφείο, αλλά μικρό βασίλειο δελτίου, με ενσωματωμένο booth για μακιγιάζ – δηλαδή με όλη εκείνη την πρακτική και συμβολική υποδομή που ξεχωρίζει την απλή παρουσιάστρια από την κεντρική anchor του σταθμού. Κι όμως, μέχρι στιγμής, κανείς δεν έχει τολμήσει να το ανακαινίσει, να το μετασχηματίσει ή έστω να το παραδώσει στη νέα του ένοικο.
Δίπλα βρίσκεται ένα λιλιπούτειο γραφείο της Χριστίνας Βίδου. Παραδίπλα, του Σπύρου Μάλλη, αρχισυντάκτη ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού. Πιο εκεί, του Βασίλη Χιώτη, διευθυντή του ΣΚΑΪ 100,3. Και κάπου ανάμεσα σε αυτά τα τετραγωνικά, με όλη τη γεωγραφία της εξουσίας να απλώνεται σαν newsroom κάτοψη, η Λένα Φλυτζάνη φιλοξενείται προς το παρόν στο newsroom.
Εκεί δέχεται τους ρεπόρτερ, εκεί συζητά με τους συνεργάτες της, εκεί παρακολουθεί τη ροή της επικαιρότητας, εκεί ακούει, ρωτά, κρατά σημειώσεις, μετρά αντιδράσεις και προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει τον νέο ρόλο της.
Τα νούμερα, φυσικά, την απασχολούν. Θα ήταν αστείο να ισχυριστεί κανείς το αντίθετο. Στην τηλεόραση όλοι δηλώνουν ότι δεν κοιτούν τα νούμερα, μέχρι να έρθουν «καλά», τότε αίφνης τα θυμούνται με ακρίβεια δεκαδικού.
Μέχρι στιγμής, θεαματικές αλλαγές στο δελτίο δεν έχουν γίνει. Όμως αλλαγές δρομολογούνται. Όχι απαραίτητα με τη μορφή μιας βίαιης ανατροπής – άλλωστε τα δελτία δεν αγαπούν τις επαναστάσεις, εκτός κι αν τις καλύπτουν ζωντανά.
- από κείμενο της Σόνιας Χαϊμαντά στο mononews