Στα χρόνια της παιδικής μαγείας λέγαμε πως αυτό ήταν το «πλουσιόσπιτο» της γειτονιάς –μεσοαστική, προς φτωχή, στα βόρεια της Αττικής. Απλώς λέγαμε... Δεν ξέραμε αν ήταν πραγματικά πλούσιο και πόσο. Αλλά οι άνθρωποί του έδιναν πάντα καλό νόμισμα στα κάλαντα: τάλιρο! Σπουδαία η αξία των πέντε δραχμών. Έπαιρνες, ας πούμε, όχι σοκολάτα της δραχμής ή του δίφραγκου –για μια γλειψιά. Έπαιρνες του ταλίρου, την ατέλειωτη, τη γιγάντια που δεν τη χόρταινες. Οι κάτοικοί του ήταν άνθρωποι με αισθητική, ήσυχοι, όχι σαν την πολύβουη λεωφόρο-άξονα που περνούσε έξω από την πόρτα του. Και το σπίτι, ελεύθερο, χωρίς κάγκελα παντού· κανένας φόβος.
Χρόνια μετά το είδα περιφραγμένο και έρημο. Και το σημαντικότερο: είχε μια μεγάλη πινακίδα ρίαλ εστέιτ. Το σπίτι πωλείται! Και δυστυχώς –όπως λέει ο Τότης Φυλακούρης αυτοσαρκαστικά για τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας– είμαι «φτωχός και άσχημος». Θέλω, αλλά δεν μπορώ να το αγοράσω.
Δ.Β. / Harddog
Δ.Β. / Harddog