Εμφανίστηκε με την παλαιστινιακή σημαία στη γιορτή για το πρωτάθλημα που κέρδισε η Μπαρτσελόνα. Ο Λαμίν Γιαμάλ, ο δεκαοχτάχρονος μάγος της μπάλας, κέρδισε έτσι τις συμπάθειες εκατομμυρίων ανθρώπων, στη χώρα του και σε όλο τον κόσμο, που δεν μπορούν να κλείνουν τα μάτια μπροστά στη γενοκτονία. Κέρδισε όμως και την οργίλη καταγγελία της κυβέρνησης του Ισραήλ, που δεν αφήνει τίποτε να πέσει κάτω όσον αφορά τη «δυσφήμηση» του ανθρωπιστικού της έργου στη Γάζα. «Ο Λαμίν Γιαμάλ επέλεξε να υποκινήσει μίσος εναντίον του Ισραήλ, ενώ οι στρατιώτες μας μάχονται την τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς, μια οργάνωση που σφαγίασε, βίασε και έκαψε εβραϊκά παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένους στις 7 Οκτωβρίου» έγραψε στο X ο ακροδεξιός υπουργός Στρατιωτικών της κυβέρνησης Νετανιάχου.
Δεν χρειάζεται να σχολιάσει κανείς πώς και ποιοι σφαγιάζουν κατά χιλιάδες για χρόνια και μπροστά στα μάτια της ανθρωπότητας και της παγερής διεθνούς κοινότητας αμάχους και παιδιά στη Γάζα. Ούτε τι σημαίνει η σημαία της Παλαιστίνης για όσους την κρατούν συμβολικά σε κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο. Είναι πολύ βολικό για την κυβέρνηση του Ισραήλ, κάθε κίνηση, κάθε φωνή διαμαρτυρίας, κάθε δήλωση για όσα ανείπωτα διαπράττει σε βάρος παιδιών και αθώων να τα τσουβαλιάζει ως μίσος γενικά για το Ισραήλ ή και ως συμφωνία με όσα διέπραξε η Χαμάς τον Οκτώβριο του 2023. Ακόμα χειρότερα, ως αντισημιτισμό, ως μίσος για κάθε Εβραίο. Να κρύβεται δηλαδή πίσω από όσα έχει υποστεί ο λαός του Ισραήλ χτες, για να κρύψει όσα διαπράττει εν ονόματί του η κυβέρνηση Νετανιάχου σήμερα.
Ωστόσο, ευτυχώς, δεν είναι μόνο ο Γιαμάλ που αποφάσισε να δηλώσει παρών στην υπόθεση της Γάζας και της Παλαιστίνης. Είναι πολλοί, πάρα πολλοί, επώνυμοι κι ανώνυμοι, στην Ευρώπη και τον κόσμο, που δεν θέλουν ούτε να σωπάσουν, ούτε να συνηθίσουν τη σφαγή, αλλά και την υποκρισία επίσημων φορέων και κυβερνήσεων, που την αγνοούν με διάφορα προσχήματα. Κι αυτό που συμβαίνει με τη Eurovision αυτές τις μέρες είναι πολύ χαρακτηριστικό. Πέντε χώρες μποϊκοτάρουν τη διοργάνωση καταγγέλλοντας τη συμμετοχή του Ισραήλ. Ουκ ολίγοι επώνυμοι, νικητές του θεσμού, άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού διαμαρτύρονται για τον ίδιο λόγο. Ενώ η ισραηλινή συμμετοχή εισπράττει συνθήματα αποδοκιμασίας, όχι βέβαια για την ποιότητα του τραγουδιού, αλλά ως καταγγελία και διαμαρτυρία για τη Γάζα.
Η Ελλάδα βέβαια δεν ακολουθεί την Ισπανία, την Ισλανδία, την Ιρλανδία, την Ολλανδία και τη Σλοβενία - αυτό έλειπε. Και οι εκπρόσωποι της Eurovision, σε άλλη μια επίδειξη υποκρισίας, ορκίζονται ότι η διοργάνωση δεν έχει σχέση με την πολιτική. Μια ουδέτερη εκδήλωση ψυχαγωγίας και προσέγγισης των λαών είναι, άρα άκυρες οι αντιδράσεις. Παρεμπιπτόντως είναι οι ίδιοι που πριν από λίγα χρόνια, το 2022, ξέχασαν τα περί ψυχαγωγίας και λοιπά και πέταξαν έξω τη Ρωσία, γιατί είχε εισβάλει στην Ουκρανία. Ναι λοιπόν, με τον Γιαμάλ, παρά με τους Γραμματείς της γενοκτονίας και τους Φαρισαίους της υποκρισίας…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών
