Τον έπαιρνε ο μπαμπάς του από το χέρι και τον πήγαινε στη Λεωφόρο να δει τον Λινοξυλάκη, τον Παπουλίδη, τον Σούρπη, τον Βουτσαρά, τον Δομάζο. Και μετά εκείνος έπαιρνε τον γιο του από το χέρι να δει, πάλι στη Λεωφόρο, τον Σαραβάκο, τον Βαζέχα, τον Βάντσικ, τον Δώνη. Το γήπεδο-κρίκος που ενώνει τρεις, τέσσερις, πέντε γενιές, και όχι μόνο Παναθηναϊκών, ολοκληρώνει απόψε τη διαδρομή του, στο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ, και παραδίδεται στην Ιστορία γεμάτο ιστορίες, ποδοσφαιρικές και άλλες. Η μνήμη δονείται από την περιγραφή του Διακογιάννη για «το γκολ του Καμάρα, το τρίτο γκολ του Αριστείδη του Καμάρα, πώς μπήκε μες στην τρύπα ο μεγάλος ο Καμάρας!» και ακόμα από τους ήχους των πανηγυρισμών για το γκολ του Νικολούδη με τη Σοβιετική Ένωση που έστειλε για πρώτη φορά την Εθνική σε μεγάλη ευρωπαϊκή διοργάνωση: στο Euro του 1980.
Θρίαμβοι, απογοητεύσεις, ακόμα και οδυρμοί (θανάσιμος τραυματισμός του Θοδωρή Ιωάννου σε φιλικό ΠΑΟ-Εθνικού), αγώνες κατς με μασκοφόρους και κλουβιά, μεγάλες συναυλίες –ανάμεσά τους εκείνη με τους Ρόλινγκ Στόουνς, που διακόπηκε από την αστυνομία, λίγες μέρες πριν βγουν στους δρόμους τα άρματα της Χούντας.
■ Είναι το γήπεδο (το «κλουβί») που ένωσε πράσινους και κόκκινους στη μεγάλη «εξέγερση» με την εισβολή των θεατών σε αγώνα Κυπέλλου Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού γιατί ήταν (νόμιζαν) σικέ.
■ Το πρώτο γήπεδο στην Ελλάδα που απέκτησε τσιμεντένιες κερκίδες, προβολείς, χλοοτάπητα.
■ Το γήπεδο που έγινε συνώνυμο μιας Λεωφόρου και μια Λεωφόρος μικρότερη από 2-3 χιλιόμετρα που έγινε συνώνυμη του γηπέδου. Είναι ένας δεσμός δεκαετιών που θα διατηρηθεί ως τη στιγμή που θα έρθουν οι μπουλντόζες για το γκρέμισμα του «Απόστολος Νικολαΐδης» και την παράδοσή του στο φυσικό πράσινο, σε μια έτσι και αλλιώς καταπράσινη από συναισθήματα περιοχή.
Διονύσης Βραϊμάκης / HardDog