Δεν τη λες και επιτυχημένη τη φυγή προς τα μπρος που επιχείρησε ο πρωθυπουργός, ανακοινώνοντας στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ότι θέλει να ανασκολοπίσει όχι ένα και δύο, αλλά τριάντα άρθρα του Συντάγματος. Μια κίνηση που η «Καθημερινή» χαρακτήρισε με σκωπτική αγένεια συνταγματική φλυαρία και που ελάχιστα απασχόλησε, όπως ήταν φυσικό, το δεξιό βουλευτήριο. Κι αυτό, γιατί ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τους βουλευτές της Ν.Δ.: το φάντασμα της εκλογικής ήττας, της απώλειας της εξουσίας και βέβαια της απώλειας της προσφιλούς βουλευτικής έδρας. Δεν είναι λοιπόν είδηση ότι αυτό το φρικτό για τους δεξιούς πατέρες του έθνους ενδεχόμενο και η προσπάθεια εξορκισμού του κρυβόταν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σε όλες τις βουλευτικές παρεμβάσεις.
Δεν μας έκαναν σοφότερους συνεπώς ούτε η γκρίνια, ούτε οι μπηχτές, ούτε οι γνωστές αιτιάσεις για τους εκπροσώπους της αριστείας που εξουσιάζουν ελέω Μαξίμου, χωρίς να έχουν υποστεί τη βάσανο του σταυρού. Ούτε βέβαια και οι αγωνιώδεις ανοησίες του πρωθυπουργού για τρίτη τετραετία, ιδρωμένες φανέλες, κόκκινες γραμμές ή έξωση από την κουζίνα όσων δεν αντέχουν τη ζέστη. Ολα αυτά τα έχουμε δει και ξαναδεί, ακούσει και ξανακούσει, στην αποδρομή όλων των κυβερνήσεων, κάθε χρώματος, στη διαδρομή της Μεταπολίτευσης. Η φτώχεια φέρνει γκρίνια, η ήττα παράγει αποδιοπομπαίους, τα κεφάλια δεν στέκονται καλά στη θέση τους και οι κεφαλές ανασύρουν ιδρωμένες φανέλες. Κανένας όμως δεν απέφυγε το μοιραίο και ούτε ο Μητσοτάκης πρόκειται να το αποφύγει.
Εκείνο που έγινε σαφές από το κλίμα στη συνεδρίασή τους, είναι ότι, πολιορκημένοι από σκάνδαλα και δημοσκοπήσεις, εισαγγελείς και δικογραφίες, επιτέλους το κατάλαβαν. Ολοι τους, με πρώτους όσους κατηγορούν άλλους ότι κρύβονται στα δύσκολα. Αν δει κανείς πώς σχολιάζουν ακόμα και φιλοκυβερνητικές εφημερίδες τα συνταγματικά ελέη του πρωταγωνιστή -θα μας διασφαλίσει και σπίτια!- και τα μίζερα κλέη των κομπάρσων, θα εννοήσει ότι ζούμε το λυκόφως του Μητσοτάκη. Οτι ο τυφλοπόντικας δουλεύει όχι μόνο στην κοινωνία, αλλά και κάτω από την κυβέρνηση και τα στηρίγματά της. Ακόμα και το έσχατο στήριγμα, η κενή από ρεαλιστική εναλλακτική λύση δημοκρατική αντιπολίτευση, οδεύει προς το τέλος. Θα βρει γρήγορα την εφαρμογή του το γνωστό, ότι η δημοκρατία απεχθάνεται το κενό.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση για τη δημοκρατική αντιπολίτευση, καθώς η κυβέρνηση παραπαίει ανάμεσα σε κουζίνες και φανέλες. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει δυστυχώς κανόνας, ότι η δημοκρατία που απεχθάνεται το κενό μπορεί αυτόματα και να το καλύψει με όρους προόδου. Ο Μητσοτάκης και το καθεστώς του, με δυο λόγια, τελειώνουν. Αλλά τι αρχίζει; Μπορεί η απάντηση σ’ αυτό να είναι ότι αρχίζει αυτό που έχει τελειώσει και καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις και την εμπειρία ότι έχει τελειώσει; Ή οι ανάγκες και η συγκυρία απαιτούν μια νέα προσπάθεια, με νέους όρους, που θα μπορεί να συνθέτει τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό με τον ρεαλισμό της διακυβέρνησης; Ιδού η Ρόδος για όσους επαγγέλλονται αλλαγή και δικαιοσύνη…