Καταρχάς δεν υπάρχει καμιά παραίτηση Λαζαρίδη, για να «διευκολύνει το έργο της κυβέρνησης» μάλιστα. Υπάρχει εκδίωξή του από τον Μητσοτάκη, για να διευκολύνει τον Μητσοτάκη. Ηταν τέτοια και τόση η πίεση από την αντιπολίτευση, τέτοια και τόση η δυσφορία μέσα στη Ν.Δ., τέτοιο και τόσο το σιχτίρισμα στην κοινωνία, παροξυμμένα όλα από το θράσος του πτυχιούχου, που ακόμα και ο πρωθυπουργός της παγερής συγκάλυψης σκανδάλων, ενόχων και υπόπτων, μετρώντας κέρδη και ζημιές για τον εαυτό του, κατάλαβε ότι έπρεπε να πάρει αποστάσεις. Και ο μόνος τρόπος να το καταφέρει ήταν να απομακρύνει ντροπιαστικά και για τους δύο τον Μακάριο από το υπουργείο.
Ο εκδιωχθείς εξάλλου, υπόδειγμα κυβερνητικού ήθους, έσπευσε να προσυπογράψει αυτή τη διαπίστωση, εκφράζοντας λίγο μετά το φίλιο χαστούκι τα νεύρα του για τη «φοβική κυβέρνηση», που διώχνει τίμιους πτυχιούχους, υποχωρώντας στους συμμορίτες της Αριστεράς. Δεν πίστεψε, όπως φαίνεται, τις διαβεβαιώσεις που εισέπραξε στο παρασκήνιο, ότι ο πρωθυπουργός θα τον φροντίσει, εν καιρώ τω δέοντι, όπως τον Καραμανλή των Τεμπών, για παράδειγμα, ή τον ανεψιό του. Και δεν το πίστεψε, γιατί ακόμα κι ο Μακάριος ξέρει αυτό που όλη η ελληνική κοινωνία έχει αντιληφθεί. Οτι πέρασε ο καιρός που ο Μητσοτάκης ήταν κυρίαρχος του παιχνιδιού. Και μπορούσε να στρίβει διά των αποδιοπομπαίων τράγων.
Αυτή είναι μια παρήγορη διαπίστωση για όσους αισθάνονται ότι η παράλυση έχει φτάσει στο μη παρέκει. Η υπόθεση Λαζαρίδη δεν αφήνει αμφιβολίες ότι ο Μητσοτάκης έχει χάσει τη σιγουριά του. Διότι επέτρεψε για ασυγχώρητα μεγάλο διάστημα να εξελίσσεται το σκάνδαλο, με την αυταπάτη ότι με σύμμαχο τον πανδαμάτορα χρόνο θα μπορούσε να ξεπεράσει τα δύσκολα. Και τελικά υποχρεώθηκε σε μια κίνηση ήττας για τον ίδιο, για την σμπαραλιασμένη εικόνα του, για το σύστημα εξουσίας που έχει οικοδομήσει. Κι αυτό, τους μεν Μακάριους της κυβέρνησης και των παράπλευρων μηχανισμών τούς κάνει να αισθάνονται ανασφάλεια και φόβο. Τους δε αντιπάλους τους να αισθάνονται ότι μπορούν σήμερα εκεί που δεν μπορούσαν χτες.
Δεν αλλάζει βέβαια κάτι στην πρωθυπουργική μανιέρα της διαφθοράς και της συγκάλυψης με την αποπομπή Λαζαρίδη, εκτός αν πιστεύει έστω και ένας, εκτός εκείνων που νέμονται απευθείας αναθέσεις, ότι τώρα θα επικρατήσει η εντιμότητα στο στρατόπεδο της ανεντιμότητας. Εκείνο όμως που αλλάζει είναι η εικόνα της σιγουριάς των ενόχων, ότι μπορούν όλα να τα καλύπτουν και να τα συγκαλύπτουν, με τη βοήθεια του μεγάλου σκηνοθέτη του Μαξίμου. Εικόνα που έκανε και κάνει ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων να γυρίζει την πλάτη στην πολιτική, βέβαιο ότι «τίποτε δεν γίνεται». Οτι ο μητσοτακισμός θα τρώει και θα πίνει και λογαριασμό δεν θα δίνει.
Φαίνεται λοιπόν ότι φτάνει η ώρα του λογαριασμού. Στένεψε ο κλοιός γύρω από τον Μητσοτάκη. Αλλά με έναν άλλο τρόπο και γύρω από την αντιπολίτευση. Που καλείται να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα: Μετά τον Μητσοτάκη, τι. Ή ποιος…
Θανάσης Καρτερός / Eφημερίδα των Συντακτών