Στις μονοκατοικίες που περιοδεύαμε στα παιδικάτα μας –πάντα στο ενοίκιο– ο πατέρας έμπαινε πρώτος με το αναστάσιμο φως και «καθαγίαζε» το σπίτι σχηματίζοντας τον σταυρό με την αιθάλη της φλόγας του κεριού στο ανώφλι της πόρτας. Κάθε χρόνο ένας σταυρός, μέχρι το άσπρισμα ή έως την επόμενη μετακόμιση. Χρόνια αργότερα, χωρίς τον πατέρα, όταν «αξιωθήκαμε» ζωή σε διαμέρισμα, το έθιμο καταχωνιάστηκε στη μνήμη. Ώσπου αναβίωσε με την απόκτηση δική μας στέγη, όταν ένας καλός συγκάτοικος, των παραδόσεων, σχημάτιζε κάθε χρόνο σταυρό στην είσοδο της πολυκατοικίας. Έναν, δύο, πέντε –μέχρι τη μέρα που έφυγε για μόνιμη κατοικία στο νησί του και η εικόνα τού καπνισμένου σοβά τρύπωσε πάλι στα κουτάκια των αναμνήσεων.
Αλλά ξαφνικά ξανάγινε κανονική, ζώσα, βλέποντας σε μακρινή γειτονιά αυτήν τη πόρτα με τους πέντε σταυρούς που αντιστοιχούν σε ισάριθμες Αναστάσεις. Θα γίνουν φέτος έξι; Δύσκολο έως απίθανο ανκρίνουμε από τα σημάδια του χρόνου στην είσοδο που δηλώνουν απόσυρση και αν συνυπολογίσουμε το παλιό ξεχασμένο μαγιάτικο στεφάνι. Είναι και το βαρύ λουκέτο, που λες και κλειδώνει για πάντα μια μακρινή εποχή και το έθιμό της.
Διονύσης Βραϊμάκης / Harddog