Η ιντερνετική παρουσία του Πρωθυπουργού την περασμένη Κυριακή σήμανε το τέλος των σεναρίων για πρόωρες εκλογές. Τις οποίες, όπως λέγεται, πρώτη φορά, έδειχνε διάθεση να συζητήσει.΄Ισως τις απορρίπτει γιατί -έχοντας τη δική του εικόνα για τα πράγματα- πιστεύει ότι παραμένει η “μοναδική λύση” για ικανή μερίδα των ψηφοφόρων. Συνεπώς μπορεί να εξασφαλίσει τελικά κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Έστω και αν χρειαστεί αυτή τη φορά κυβερνητικούς εταίρους.
Δεν πρόκειται για τον Βελόπουλο -όπως διακινείται από το… ΠΑΣΟΚ- τον οποίο αποτάσσεται. Όχι γιατί θεωρεί το κόμμα του “άκρα”, όπως ο Καραμανλής τον ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη. Τον απορρίπτει πρωτίστως ως “λούμπεν” εκδοχή της πολιτικής.
Πιστεύοντας ότι ο ίδιος αποτελεί “μετεμψύχωση” του Ελευθερίου Βενιζέλου, δεν θα καταδεχόταν να συγκυβερνήσουν -όπως, καλή ώρα, ο Τσίπρας με τον Καμμένο. Αν χρειαστεί να του “αποσπάσει” κάποιους βουλευτές, είναι άλλο θέμα.
Όσοι τον γνωρίζουν καλά λένε ότι ο “ψυχρός Μητσοτακισμός” που τον διακρίνει- ως υιό του πατρός- τον οδηγεί να αντιλαμβάνεται πως, παρά τις συνεδριακές “διακηρύξεις” του ΠΑΣΟΚ, εντός του υπάρχουν δυνάμεις που θα σπεύδουν να συγκυβερνήσουν μαζί του.
Ονόματα και μη χωριά. Ιδίως αν προκύπτει από τη κάλπη ως συμβολή στην “εθνική ανάγκη πολιτικής σταθερότητας”.
Το θέμα είναι ότι το τελευταίο διάστημα ο, απερχόμενος, Πρωθυπουργός, έχει αλλάξει πίστα προοπτικής. Η παροιμιώδης αυτοπεποίθηση -μέχρι αλαζονείας- που τον διακρίνει υποχωρεί.
Στην ουσία άρχισε να ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά, σηκώνοντας τον σταυρό του Μαρτυρίου του, με ενδεχόμενο μάλιστα για νέους σταυρούς μετά την Ανάσταση.
Αυτό προκύπτει από τη φορά των εξελίξεων, των οποίων τα αποτελέσματα τον περικυκλώνουν -με συγκεκριμένες απειλές- που χαλάνε τον σχεδιασμό του, για πρώτη φορά.
- διαβάστε τι γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος στο Ανοιχτό Παράθυρο ΕΔΩ
