Ο Γιώργος είχε πολλά χαρακτηριστικά για τα οποία μπορεί να τον μνημονεύει κάποιος με τον τρόπο που θέλει και ταιριάζει σε αυτό που ο ίδιος εκπροσωπεί. Υπάρχει κάτι όμως το οποίο δεν χωράει καμία αμφισβήτηση, ήταν από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους μιας σχολής δημοσιογραφίας από την οποία έχουν απομείνει ελάχιστες νησίδες που επιμένουν αλλά δεν παύουν να αποτελούν εξαιρέσεις.
Αυτή η σχολή πίστευε πως κομματισμός και δημοσιογραφία είναι έννοιες ασύμβατες κάτι το οποίο είναι εντελώς ξένο και παράταιρο με την εποχή μας όπου δημοσιογράφοι συμπεριφέρονται σαν εκπρόσωποι κομμάτων, κάποιοι αμείβονται από αυτά, κάποιοι λόγω της κομματικής τους θέσης διορίζονται σε κρατικές θέσεις με παχυλούς μισθούς, κάποιοι διατηρούν κρατικές αργομισθίες, κάποιοι μπαινοβγαίνουν σε κόμματα και ενδιάμεσα υποδύονται τους δημοσιογράφους και όλα αυτά θεωρούνται φυσιολογικά.
Αυτή η σχολή πίστευε ακόμα και μίλαγε δυνατά για το αυτονόητο, πως η υπερσυγκέντρωση των Μέσων Ενημέρωσης στα χέρια λίγων στερεί από την Δημοκρατία οξυγόνο, δεν επιτρέπει στους πολίτες να μαθαίνουν όλα όσα συμβαίνουν, τους εγκλωβίζει σε λογικές της μιας και μοναδικής αλήθειας, δεν τους δίνει το δικαίωμα να διαμορφώνουν συμπεριφορές με βάση τα πραγματικά γεγονότα, τους χειραγωγεί. Πόσοι αλήθεια μιλούν σήμερα για αυτό το θέμα στις ημέρες μας όπου ελάχιστοι οικονομικά πανίσχυροι επιχειρηματίες ελέγχουν την συντριπτική πλειονότητα των Μέσων χωρίς τις ελάχιστες εγγυήσεις στοιχειώδους ανεξαρτησίας και τήρησης δεοντολογίας ; ΜΜΕ αλλάζουν χέρια και δεν ακούγεται κιχ, άλλα κλείνουν καθ’ υπαγόρευση της ενοχλημένης από αυτά εξουσίας και δεν μιλάνε ούτε οι εμπλεκόμενοι δημοσιογράφοι, ούτε καν τα κόμματα υπο τον φόβο αποκλεισμού της φωνής τους από τα ΜΜΕ.
Αυτή η σχολή θεωρούσε ότι οι κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας δεν είναι απλά κάποια κείμενα που φιλοξενούνται και αραχνιάζουν στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ αλλά υπάρχουν για να τηρούνται και να ελέγχονται αυτοί που τους αγνοούν επιδεικτικά γιατί θεωρούν ότι η δημοσιογραφία παράγει ένα εμπορικό προϊόν ανάλογο με ένα σαμπουάν το οποίο πρέπει να πουλήσουν με κάθε τρόπο στους καταναλωτές.
Πίστευε πολλά ακόμα αυτή η σχολή αλλά αναρωτιέται αν έχει νόημα να μιλάμε για αυτά στις εποχές μας, εποχές όπου μια πρόεδρος της Δημοκρατίας βραβεύει Ευαγγελάτους για την προσφορά τους, κυβερνήσεις συναγελάζονται με όσους θεωρούν δικούς τους, μια κοινωνία στο μεγάλο μέρος της αποδέχεται ως καλούς δημοσιογράφους τους πλέον αναγνωρίσιμους από τις μικρές και μεγάλες οθόνες της.
Δεν είναι μόνο η λύπη για το φευγιό του Γιώργου, είναι η μελαγχολία για μια ολόκληρη εποχή που μοιάζει να έχει φύγει ανεπιστρεπτί…
Γιάννης Παντελάκης (fb)