Χρήστος Ξανθάκης: Τι με δίδαξε και μου υπενθύμισε ο πόλεμος
1) Πρώτο και καλύτερο και δεν το έμαθα τώρα, από πάντα το ήξερα, αλλά επέστρεψε με μια σχετική σφοδρότητα στη μνήμη μου:
Όταν μυρίζει μπαρούτι, οι δεξιοί συσπειρώνονται.
Και όταν μυρίζει μπαρούτι με δική τους κυβέρνηση στην εξουσία, συσπειρώνονται δυο φορές!
2) Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη για έναν πρωθυπουργό, απ’ το να του τύχει πόλεμος και κοντά και μακριά από την πατρίδα του.
Το πρώτο του επιτρέπει να βρυχάται ανεξόδως, το δεύτερο του λύνει τα χέρια να πουλάει κάθε είδους παραμύθια.
Και φιλοπολεμικά και αντιπολεμικά, εμ σαμπού, εμ κοντισιονέρ.
Το πρώτο του επιτρέπει να βρυχάται ανεξόδως, το δεύτερο του λύνει τα χέρια να πουλάει κάθε είδους παραμύθια.
Και φιλοπολεμικά και αντιπολεμικά, εμ σαμπού, εμ κοντισιονέρ.
3) Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία εκατό χρόνια η Τουρκία διδάσκει τον ρόλο του “επιτήδειου ουδέτερου” σε όλες τις θεατρικές σχολές ανά την υφήλιο.
Πιτσούλες είναι οι άνθρωποι στη συγκεκριμένη ερμηνεία, ούτε τα χέλια δεν έχουν τέτοια γλίστρα.
Ή γλίτσα, όπως το πάρει κανείς…
Πιτσούλες είναι οι άνθρωποι στη συγκεκριμένη ερμηνεία, ούτε τα χέλια δεν έχουν τέτοια γλίστρα.
Ή γλίτσα, όπως το πάρει κανείς…
4) Δεν υπάρχουν μεγαλύτερα κορόιδα από τους Ελληνάρες, που βλέπουν τους Τούρκους να σφυρίζουν αδιάφορα και έχουν την εντύπωση ότι τα μεμέτια χεστήκανε επάνω τους.
Προφανώς και δεν κατανοούν τη διαφορά μεταξύ στρατηγικής και τακτικής.
Και δεν θα τη μάθουν ποτέ.
Προφανώς και δεν κατανοούν τη διαφορά μεταξύ στρατηγικής και τακτικής.
Και δεν θα τη μάθουν ποτέ.
5) Χίλιες φορές καλύτερα ν’ ακούς lifestyle χαζομαρίτσες για το πως ο τάδε έκανε ανφόλο τη δείνα στο ίσταγκρα, παρά αυτόν τον ωκεανό μαλακίας που μας σερβίρει για την επίθεση στο Ιράν η πλειοψηφία των πάσης φύσεως “ειδικών”.
Τουλάχιστον το ανφόλο είναι ένα αντικειμενικό γεγονός, που μπορούμε όλοι και όλες να το κάνουμε βεριφικέσιο.
Σε αντίθεση με τις μπούρδες των κομμένων κεφαλών…
Τουλάχιστον το ανφόλο είναι ένα αντικειμενικό γεγονός, που μπορούμε όλοι και όλες να το κάνουμε βεριφικέσιο.
Σε αντίθεση με τις μπούρδες των κομμένων κεφαλών…
6) Και μιας και μιλάω για “αντικειμενικά γεγονότα”, οφείλω να σημειώσω το απόλυτο μανιπιουλέσιο στο μέτωπο της πληροφόρησης τόσο εκ μέρους των επιτιθέμενων όσο και εκ μέρους των αμυνόμενων.
Κάθε φορά τη βλέπουμε τη χειραγώγηση της ενημέρωσης όταν παίζουν πολεμικές επιχειρήσεις, αλλά τώρα ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη και κάθε προηγούμενο.
Και όχι, δεν φταίει η Τεχνητή Νοημοσύνη, φταίει που πολύς κόσμος καταπίνει αμάσητο ό,τι του σερβίρουν.
Κάθε φορά τη βλέπουμε τη χειραγώγηση της ενημέρωσης όταν παίζουν πολεμικές επιχειρήσεις, αλλά τώρα ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη και κάθε προηγούμενο.
Και όχι, δεν φταίει η Τεχνητή Νοημοσύνη, φταίει που πολύς κόσμος καταπίνει αμάσητο ό,τι του σερβίρουν.
7) Ξέρω, ξέρω, δεν είμαστε στην Κατοχή και δεν θα χαθούν περιουσίες για ένα κομμάτι ψωμί.
Αλλά το πνεύμα του Γερο-Λαδά ποτέ δεν κοιμάται, είναι πάντα σε εγρήγορση, και ο Κωστής μας έχει πληροφορήσει ότι η ακρίβεια είναι σαν τη γρίπη -από μόνη της έρχεται κι από μόνη της φεύγει.
Άρα μια σχετική θωπεία της περιφέρειάς μας, δεν τη γλυτώνουμε…
8) Δεν ξυπνάει μόνο ο Γερο-Λαδάς όταν σφίγγουν τα γάλατα, ξυπνάει κι ο Πήλιος Γούσης!
9) “Σιγά μην έρθω εγώ σ’ εσάς, ελάτε εσείς σ’ εμένα”, είπε ο Κυριάκος στους αρχηγούς των αντιπολιτευομένων κομμάτων, σε μια ξεκάθαρη κίνηση πολιτικής υπεροχής.
Μπορεί και πολιτικής περιφρόνησης, γουατέβα.
Και ποιοι πήγαν;
Ο Νίκος Ανδρουλάκης που ξέχασε τους λεονταρισμούς για τις παρακολουθήσεις και αποφάσισε να λειτουργήσει “θεσμικά” και ο Δημήτρης Νατσιός που λησμόνησε τις κραυγές για τον γάμο των ομοφύλων ζευγαριών και βγήκε μπροστά ως αντίπαλο δέος στον Βελόπουλο.
Μπορεί και πολιτικής περιφρόνησης, γουατέβα.
Και ποιοι πήγαν;
Ο Νίκος Ανδρουλάκης που ξέχασε τους λεονταρισμούς για τις παρακολουθήσεις και αποφάσισε να λειτουργήσει “θεσμικά” και ο Δημήτρης Νατσιός που λησμόνησε τις κραυγές για τον γάμο των ομοφύλων ζευγαριών και βγήκε μπροστά ως αντίπαλο δέος στον Βελόπουλο.
10) Ο Ιμπεριαλισμός ήταν, είναι και θα είναι το ανώτατο στάδιο του Καπιταλισμού.
Το είπε ο Βλαδίμηρος (όχι αυτός που νομίζεις ηλίθιε…) και παραμένει συγκλονιστικά επίκαιρο.
Το είπε ο Βλαδίμηρος (όχι αυτός που νομίζεις ηλίθιε…) και παραμένει συγκλονιστικά επίκαιρο.
10 +1) Υπενθυμίζω ότι ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι φίλος μου.
Σε αντίθεση με τον εχθρό του φίλου μου, που είναι εχθρός μου.
Ψιλά γράμματα, αλλά μόνο έτσι δεν είναι ετεροβαρείς οι διμερείς σχέσεις.
Σε αντίθεση με τον εχθρό του φίλου μου, που είναι εχθρός μου.
Ψιλά γράμματα, αλλά μόνο έτσι δεν είναι ετεροβαρείς οι διμερείς σχέσεις.
- το κείμενο του Χρήστου Ξανθάκη είναι από το Newpost