Στην αφόρητα φλύαρη κυριακάτικη παράθεση των επιτυχιών της κυβέρνησής του, ο Μητσοτάκης αφιερώνει μερικές λέξεις και στις φωτογραφίες της Καισαριανής. Κάπως δυσκοίλιες, αφού δεν καταναλώνει συναίσθημα για το συγκλονιστικό τους περιεχόμενο. Ισως γιατί το σχετικό απόθεμα συναισθήματος το εξάντλησε ανυμνώντας τον εαυτό του και τα έργα του. Το χειρότερο όμως είναι ότι, ακόμα κι εδώ, αναφερόμενος σε μια ιστορικά πασίγνωστη στιγμή, πολιτεύεται με όρους φτήνιας και ιδεολογικής αγκύλωσης.
Αποφεύγει –και προφανώς όχι από παραδρομή– να αναφέρει ότι εκείνοι που απεικονίζονται στις φωτογραφίες εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς ως κομμουνιστές. Και ήταν κομμουνιστές, στη συντριπτική πλειονότητά τους τουλάχιστον. Αρκείται να τους αναγνωρίσει ως πατριώτες – μεγάλη η χάρη του.
«Εχει κάποια σημασία αυτό;» θα πείτε. Και βέβαια έχει. Και αυτό το επιβεβαιώνει ο ίδιος ο Μητσοτάκης, όταν αποφεύγει ακόμα και την «κακιά» λέξη –κομμουνιστές– για να αναγνωρίσει εκών άκων μόνο εκείνο που το αίμα των εκτελεσμένων υπέγραψε: πατριώτες. Κι έχει σημασία, γιατί καταρρίπτει τη μυθολογία δεκαετιών, ότι οι κομμουνιστές ήταν προδότες, αντεθνικώς δρώντες, πράκτορες ξένων δυνάμεων, κατάσκοποι, ολετήρες της πατρίδας.
Εχει κάποια σημασία, γιατί χιλιάδες από αυτούς εκτελέστηκαν μετά την Κατοχή με αυτές τις κατηγορίες. Εχει κάποια σημασία, μεγάλη μάλιστα, να αναγνωριστεί επιτέλους και όχι μόνο στα χαρτιά ο ρόλος τους στην πιο κρίσιμη περίοδο της ελληνικής ιστορίας, την περίοδο της Κατοχής. Οταν όλα «τα ’σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».
Κι έχει κάποια σημασία, τέλος, για να πάρει τη σωστή του θέση στην ιστορία ο ρόλος των «άλλων», που παρέδωσαν τους φυλακισμένους από το καθεστώς Μεταξά κομμουνιστές στον ξένο κατακτητή. Που εφοδίασαν τους ναζί με «κρέας για αντίποινα». Που εκτέλεσαν «εθελοντικά» άλλους εκατό «κομμουνιστάς» την ίδια Πρωτομαγιά του 1944. Που μετά την Κατοχή έγιναν δαφνοστεφανωμένος πυλώνας του κράτους μας. Και ακόμα και σήμερα φιλοξενεί πολιτικούς τους απογόνους η «μεγάλη παράταξη». Ενώ οι διακόσιοι της Καισαριανής θάφτηκαν στο βαθύτερο υπόγειο της εθνικής μας μνήμης. Για να έρθουν οι φωτογραφίες και να υποχρεώσει η πάνδημη συγκίνηση τον Μητσοτάκη να μιλήσει για πατριώτες. Αλλά όχι για κομμουνιστές – αυτό αντίκειται στις εθνικές τους αφηγήσεις.
Και μην έχουμε αυταπάτες. Η απόκρυψη και η διαστρέβλωση της Ιστορίας, η ταύτιση του κομμουνισμού με τον φασισμό, οι ανοησίες για τα δύο άκρα, δεν έχουν να κάνουν μόνο με φοβίες παρελθόντων ετών. Εχουν να κάνουν και με το σήμερα. Κάθε φύτρο εξέγερσης, ανυπακοής, αντίστασης στον «φιλελεύθερο» καπιταλισμό και στα εγκλήματα που τον συνοδεύουν πρέπει να τσαλαπατηθεί. Και γι’ αυτό δεν πρόκειται ποτέ να «συγχωρήσουν» την αφοσίωση των κομμουνιστών στην κοινωνική δικαιοσύνη και την πατρίδα, σε όλη τη διαδρομή τους και κυρίως τα δίσεκτα χρόνια της Κατοχής…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών
