Όταν, τον Σεπτέμβριο του 2025, υπογράφηκε το προσύμφωνο για τη μεταβίβαση του 51% της πρώην συνεταιριστικής Εφημερίδας των Συντακτών σε εταιρεία συμφερόντων της οικογένειας Μελισσανίδη, όλα έδειχναν τακτοποιημένα. Σχεδόν corporate-clean.
«Τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε», έλεγαν τότε εκπρόσωποι της εφημερίδας, εμφανώς ανακουφισμένοι ύστερα από μια μακρά περίοδο οικονομικής ξηρασίας – όχι μόνο στο ταμείο του εντύπου, αλλά και στα σπίτια των εργαζομένων του. Η συμφωνία, έλεγαν, προέβλεπε διετή μεταβατική περίοδο, διασφάλιση θέσεων εργασίας, μικρές αυξήσεις μισθών και, κυρίως, ρητή δέσμευση ότι η εφημερίδα θα συνεχίσει «στην ίδια γραμμή».
Οι εγγυήσεις, τα ψιλά γράμματα και το reset
Και μετά ήρθε η πρώτη απόλυση
Ο Διονέλλης, ανταποκριτής από την Κρήτη, απολύθηκε ύστερα από 13 χρόνια παρουσίας στην εφημερίδα. Ένας δημοσιογράφος που δεν έγραψε lifestyle, δεν έκανε safe αναπαραγωγές και δεν έπαιξε ποτέ το παιχνίδι του «πες το αλλιώς». Είχε, αντίθετα, την κακή συνήθεια να ενοχλεί. Επιχειρηματίες, ισορροπίες, γραμμές – και κυρίως τη νέα πραγματικότητα.
Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας απόλυσης
Υπήρξε προσπάθεια να μη φτάσουν τα πράγματα εκεί και ο διευθυντής Σ. Μανιάτης, μάθαμε ότι το πάλεψε. Όμως το χρονικό της προαναγγελθείσας απόλυσης είχε ήδη γραφτεί. Αφορμή αποτέλεσε ο δημόσιος σχολιασμός του Διονέλλη στα σχόλια αρχισυντάκτη του (Γιώργου Πετρόπουλου), στον τοίχο της Δέσποινας Κουτσούμπα στο Facebook, με αφορμή συνέντευξη προβεβλημένου επιχειρηματία. Δεν άρεσε, επίσης, στη νέα κατάσταση ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζε ο Διονέλλης τον Αλέξη Τσίπρα.