Συνέδρια, βομβαρδισμός δημοσκοπήσεων, ένας δυσνόητος -για πολλούς ανόητος- γαλαξίας από κομματικούς σχηματισμούς, ένα κουβάρι από σχηματισμούς μέσα στους σχηματισμούς, αποχωρήσεις και προαναγγελίες αποχωρήσεων, σενάρια για το τι θα κάνει ο άλφα ή ο βήτα, μαζί ή χώρια. Αυτή είναι η εικόνα αριστερά της Δεξιάς σήμερα, μια εικόνα κινούμενης άμμου, που καθορίζεται από αμηχανίες, φραξιονιστικές κινήσεις, διασπάσεις, προετοιμασία διασπάσεων. Και προτάσεις βέβαια που εκφωνούνται, αλλά δεν ακούγονται. Μιλούν, διακινούν τις σίγουρες και μοναδικές λύσεις τους, αλλά η εικόνα απορροφά τα πάντα και αυτό που μένει είναι η οχλαγωγία τού τίποτε.
Υπάρχει βέβαια και το συμπαγές ΚΚΕ, αλλά αυτό έχει πάρει θέση μακριά από τα γήινα και κοντά στα επουράνια. Ελεεινολογεί τους αμαρτωλούς και επενδύει στην καθολική απόγνωση που διευκολύνει την ορθόδοξη μεταφυσική. Ο ΣΥΡΙΖΑ βολοδέρνει σε μια προσπάθεια να διασφαλίσει κάποιο μέλλον, όταν πολλά από τα στελέχη του ετοιμάζουν ταξίδι. Το ΠΑΣΟΚ ονειρεύεται μία ψήφο παραπάνω από τη Δεξιά κι όταν ξυπνάει βρίσκεται τρίτο, ή και παρακάτω. Η Νέα Αριστερά… ουδέν σχόλιον. Και οι λοιπές αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις, με έπαρση, ρητορική και φιλοδοξίες αντιστρόφως ανάλογες με την επιρροή τους στην κοινωνία.
Είναι δύσκολο να μη βλέπει κανείς την εικόνα, αν δεν είναι μέσα σ’ αυτήν. Και ακόμα πιο δύσκολο να μην καταλαβαίνει γιατί έχει προβάλει στον προοδευτικό χώρο ο Τσίπρας, με ό,τι εκπροσωπεί, σαν μια διέξοδος. Μια ελπίδα. Μια λύση. Με την οποία δεν συμφωνούν προφανώς οι πάντες. Εξ ου και ο λιθοβολισμός από όσους πιστεύουν ότι κινδυνεύει το τιμάριό τους. Από τους άλλους, που φοβούνται ότι μπορεί ο καταλύτης του να ανασυνθέσει τα σημερινά κομμάτια και θρύψαλα σε ένα απειλητικό για την εξουσία τους σύνολο. Και φυσικά από όσους επιδιώκουν, ντροπαλά ή ανοιχτά, τη χειραγώγηση των απογοητευμένων από τη φαιά δημαγωγία.
Και όμως γυρίζει. Αντλεί ενέργεια από μια θρυμματισμένη αντιπολίτευση, που αναπαράγει αδιέξοδα αντί να παράγει διέξοδο. Κι από μια στρατευμένη στον βαλκανικού τύπου διεφθαρμένο και απολυταρχικό νεοφιλελευθερισμό κυβέρνηση, που κανέναν δεν λογαριάζει, αφού κανένας δεν δείχνει να την απειλεί. Και τι πάει να πει ότι γυρίζει; Πάει να πει ότι έχει γίνει θέμα συζήτησης. Και προσμονής. Και διάθεσης να ξαναμπεί στο δύσκολο παιχνίδι ένας κόσμος της κερκίδας. Και έχει γίνει επίσης ένας από τους αριθμούς των δημοσκοπήσεων. Με αντιφατικά ευρήματα, αλλά πάντως καλύτερα από τα ευρήματα που αφορούν τα «παραδοσιακά» κόμματα.
Γενικά απασχολεί, θετικά ή αρνητικά. Ο κύβος, κατά κάποιον τρόπο, ερρίφθη πριν ακόμα ριφθεί. Και οι επιθέσεις από τους γείτονες, ή από την απέναντι δεξιά πολυκατοικία, ξεδιπλώνονται. Με τα παλιά όπλα, όπως το χειρότερο μνημόνιο, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τα εκατό ή και διακόσια δισ. Και με νέα, όπως ο αρχηγισμός, η κεντρώα στροφή, η δεξιά στροφή, η στήριξη από ολιγάρχες, ο σασμός κι ο καταποντισμός. Αναθέματα, εν ολίγοις, αλλά και αναχώματα, για να πνιγεί μια πρωτοβουλία πριν καν εκδηλωθεί. Θα εκδηλωθεί όμως, όπως όλα δείχνουν. Και θα δούμε τότε επί του πεδίου τη δυναμική και τα αποτελέσματά της.
Ενα είναι βέβαιο. Ο καταλύτης Τσίπρας θα αλλάξει πολλά στο πολιτικό σκηνικό. Θα προσελκύσει, θα απωθήσει, θα συνθέσει, θα αποσυνθέσει, θα ανασυνθέσει. Με την πολιτική στο κέντρο και απέναντι στην απογοήτευση και την αντιπολιτική. Εξ ου και πολλοί αναμένουν, ή και αδημονούν…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών (31.1.2026)
