O διευθυντής μου στα «Νέα» Λέων Καραπαναγιώτης είχε απίστευτη παιδεία. Ήταν άνθρωπος με προοδευτικό όραμα και τεράστια πολιτική εποπτεία. Ήξερε ρωσικά, ξυπνούσε στις έξι το πρωί και διάβαζε «Ριζοσπάστη», παρακολουθούσε τη λογοτεχνία, ελληνική και διεθνή.
Θυμάμαι όταν κάποια στιγμή έκανα ένα μεγάλο λάθος, από αυτά που δεν τα ξεχνάς. Μου αναθέτει ο αρχισυντάκτης ένα θέμα για ατασθαλίες στην Αρχαιολογική Εταιρεία. Κάνω το ρεπορτάζ και δημοσιεύεται. Όμως δεν είχα ρωτήσει την άλλη πλευρά. Βαρύ λάθος τακτικής. Δεν είχα δώσει σημασία. Τι κατάλαβα από τις σπουδές μου; Ο Καραπαναγιώτης ήταν έξαλλος. Οι αρχαιολόγοι είχαν θυμώσει, με το δίκιο τους. Η εφημερίδα δεν είχε τηρήσει τον βασικό κανόνα. Και δίκιο να είχε, το έχασε.
Λίγες μέρες αργότερα, ήρθε το επιστέγασμα: ο διευθυντής της Αρχαιολογικής Εταιρείας πέθανε από έμφραγμα. Δεν απολύθηκα, αλλά πήρα ένα πολύ αυστηρό μάθημα. Και από εκεί και πέρα έγινα πολύ πιο προσεκτική. Ήταν ένα μάθημα δημοσιογραφίας που δεν το ξεχνάς ποτέ.
- απόσπασμα από τη συνέντευξη της Μικέλας Χαρτουλάρη στη LiFO (ΕΔΩ)
