Η ώρα της ευθύνης
Συνέδρια, προσυνεδριακές συσκέψεις, δηλώσεις, συνεντεύξεις, αρχηγικές πίτες, υποκριτικές διαβεβαιώσεις -δεν αμφισβητούμε τον πρόεδρο, αλλά…- και φανερή αμηχανία συνθέτουν την εικόνα των κομμάτων στα αριστερά της Ν.Δ. Η γενική διαπίστωση, ότι κάτι πρέπει να γίνει για να απαλλαγεί η χώρα από το σημερινό καθεστώς φθοράς και να ανοίξει ένας άλλος δρόμος, ενώνει τους πάντες. Ως εδώ, όμως. Στο διά ταύτα αρχίζει ο γενικευμένος εμφύλιος, ανάμεσα στα κόμματα και μέσα στα κόμματα. Μια εικόνα που παράγει απογοήτευση, δίνει ανάσες στην απαξιωμένη Δεξιά του Μητσοτάκη, στέλνει κόσμο στην αποχή ή στην εικονολατρία.
Η Νέα Αριστερά βρίσκεται στην πιο δύσκολη φάση της, καθώς οι διαφωνίες για τη στρατηγική διαπερνούν τις γραμμές της. Το ΠΑΣΟΚ, δημοσκοπικά βαλτωμένο, βρίσκεται σε εσωτερική δίνη. Πάλι με τη στρατηγική στο επίκεντρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βυθιστεί σε έναν φαύλο κύκλο αμηχανίας και αναμονής. Και τίποτε δυστυχώς, εν μέσω της επέλασης του τραμπισμού, της έκπτωσης του πολιτικού συστήματος, των τεράτων που τρέφονται από την απαξίωση, δεν προσφέρει μια αχτίδα ελπίδας. Ο Μητσοτάκης εμφανίζει την εξουσία του ως μόνη σταθερά και δυστυχώς η δημοκρατική αντιπολίτευση, εκούσα άκουσα, τον επιβεβαιώνει.
Το μέγεθος της κρίσης στον χώρο αποκαλύπτει και η απάντηση σε ένα κρίσιμο για όλους ερώτημα: Ποιος μας ακούει; Ποιος έχει διάθεση να ασχοληθεί με τις διαφορές του Χαρίτση με τον Σακελλαρίδη, του Ανδρουλάκη με τον Δούκα, της Διαμαντοπούλου με τον Φούφουτο; Ο εργαζόμενος που δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα, ο τρομαγμένος από τις θανάσιμες εφόδους του Τραμπ, ο τρελαμένος που βλέπει τη Δεξιά να ασχημονεί ατιμώρητη, έχει διάθεση να εντρυφήσει στα εσωτερικά των εσωτερικών; Στα γιατί και τα διότι της ακατάληπτης αυτής γεωγραφίας; Σε όσα αναλύουν και αναλύουμε οι δοκησίσοφοι της δημοσιογραφίας;
Οχι φυσικά. Κι αυτό δεν το επιβεβαιώνουν μόνο οι δημοσκοπήσεις, αλλά και η προθυμία ενός μέρους της κοινωνίας να ακούσει το «νέο», που μπλεγμένο με καλόγριες και σοφούς, είναι πιο παλιό από το παλιό. Και η απροθυμία συμμετοχής ακόμα και στις εκλογές. Και όμως επιμένουν. Ετσι που να έχει εδραιωθεί η εικόνα ότι δεν... Ψηλαφούν τις ανάγκες, οι περισσότεροι τουλάχιστον, όμως κεκτημένες ταχύτητες, κεκτημένοι δεσμοί, το κεκτημένο καθενός γενικά κλείνει τον δρόμο στην προσωπική ευθύνη. Και γίνονται όλο και πιο πειστικοί σε ένα και μόνο: ότι είναι έγκλειστοι σε σχήματα που ο κύκλος τους έκλεισε.
Κι έτσι σπαταλούν το πολιτικό τους κεφάλαιο άνθρωποι με καλές προθέσεις και ακόμα καλύτερες προϋποθέσεις να συμβάλουν σε μια θετική διέξοδο. Μικραίνουν και εμφανίζονται ξαφνικά άλλοι από εκείνους που ξέραμε. Να ενωθούμε, είναι μια πρόταση που διακινείται. Να ενωθούν ποιοι, πώς, με ποια αξιοπιστία και πειστική, ρεαλιστική προοπτική; Ολοι ξέρουν ποια είναι η γενναία απόφαση: Να απελευθερωθούν από ό,τι τους κρατάει έξω και μακριά από την κοινωνία. Να συνταχθούν σε μια προσπάθεια που δεν θα κουβαλάει τραύματα, παθογένειες και συναλλαγές παρελθόντων ετών. Να ακούσουν για να ακουστούν.
Αυτή η προσπάθεια έχει ήδη αρχίσει να αποκτά υπόσταση, δεσμούς με την κοινωνία, σαφή χαρακτηριστικά, πρόσωπο. Ακούγεται από μια κουρασμένη κοινωνία. Είναι πολιτικά άγονο, αν όχι κάτι χειρότερο, να την ξορκίζουν, να τη δυσφημίζουν, να τη διυλίζουν. Χτες ήταν ίσως νωρίς, αύριο θα είναι σίγουρα αργά. Η ώρα της προσωπικής ευθύνης και της πολιτικής τόλμης είναι τώρα. Καταλαβαινόμαστε τώρα, όπως έγραψε ο Ρίτσος. Δεν χρειάζονται περισσότερα…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών (24.1.2026)
