Από το «Μυστικό της Βέρα Ντρέικ» (2004) του Βρετανού Μάικ Λι, το «4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες» (2007) του Ρουμάνου Κριστιάν Μουντζίου και το βασισμένο στο αυτοβιογραφικό ομώνυμο μυθιστόρημα της νομπελίστριας Ανί Ερνό «Γεγονός» (2021) της Γαλλίδας Οντρέ Ντιουάν έως την 1η σεζόν του «Glow» στο Netflix, είδαμε κατά καιρούς συγκλονιστικές προσεγγίσεις του θέματος των απαγορευμένων αμβλώσεων σε μεγάλη και μικρή (του λάπτοπ) οθόνη. Αντέξαμε να τις δούμε με επίγνωση μιας δημοκρατικής (και όχι μόνον γυναικείας) κατάκτησης που θεωρούμε δεδομένη και με τον εφησυχασμό ότι είμαστε θεατές μιας ανατριχιαστικής σελίδας της Ιστορίας η οποία, τουλάχιστον στα καθ’ ημάς, ανήκοντας στη σφαίρα ενός κοινωνικού πρωτογονισμού, αποτελεί παρελθόν, λύθηκε οριστικά και με τον καλύτερο τρόπο και δεν εκπροσωπεί καθόλου ένα φλέγον ζήτημα ικανό να ξαναμπεί προς δημόσια διαβούλευση στο τραπέζι. Νομίζαμε.
Αν και για χώρες όπως η Πολωνία το ζήτημα των αμβλώσεων εξακολουθεί να γράφει καθημερινά δράματα και στις ΗΠΑ του Τραμπ η ατμόσφαιρα και τα κελεύσματα υπαγορεύουν συνεχή επαγρύπνηση, εδώ, φορείς της επαναφοράς της συγκεκριμένης απαγόρευσης ήταν όλα αυτά τα τελευταία χρόνια ακροδεξιές και παραθρησκευτικές οργανώσεις και κομματίδια όχι ικανά να ακουστούν πιο πέρα από τα αυτιά του μικρού ποσοστού των ψηφοφόρων και των φανατικών τους. Νομίζαμε.
Και μετά, αιφνιδίως, το ξανάβαλε στο τραπέζι μια διάσημη γυναίκα. Μια γιατρός που απέκτησε μέχρι εδώ δημοφιλία λόγω του απεγνωσμένου αγώνα της για δικαιοσύνη και διαλεύκανση του εγκλήματος των Τεμπών, αγώνα υπό το βάρος και με το ηθικό πρόσημο της μάνας που πενθεί. Το γεγονός όμως ότι η κ. Καρυστιανού αναδύεται από μια μαύρη θάλασσα πένθους οφείλει να μην υπαγορεύει μόνον σε εμάς τον –δεδομένο– σεβασμό. Οφείλει να υπαγορεύει και στην ίδια την υποχρέωση να μη σχολιάζει (τουλάχιστον μέχρι να εκλεγεί ή να μην εκλεγεί) ανύπαρκτα ζητήματα τα οποία όμως εκ των πραγμάτων μοιάζουν να επενδύουν σε αυτόν τον οφειλόμενο σεβασμό. Η άποψη για τις αμβλώσεις από μια μάνα σε πένθος εμπεριέχει έναν συναισθηματικό και ψυχικό εκβιασμό. Κι όταν αυτός συντελείται στο πλαίσιο μιας πολιτικής επιδίωξης, τότε ο δρόμος δεν γίνεται μόνο ολισθηρός αλλά και μακιαβελικός.
Ναταλί Χατζηαντωνίου
Eφημερίδα των Συντακτών (26.1.2026)