Πέμπτη 13 Μαΐου 2021

Από τη δημοσιογραφία της αρπαχτής στη δημοσιογραφία της φάπας


Προ ημερών ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν ανακοίνωσε ότι η χώρα του θα επιδιώξει να αρθούν οι πατέντες των εμβολίων Τα ελληνικά ΜΜΕ θα μπορούσαν να κάνουν τα εξής:..Να μεταφέρουν απλώς την είδηση, να την επικρίνουν, να την επικροτήσουν, να υπενθυμίσουν την αντίστοιχη συζήτηση που έγινε στη Βουλή, να την αγνοήσουν. Πολλοί έτσι το αντιμετώπισαν.
Ορισμένοι όμως δεν έκαναν τίποτε από αυτά. Προσπάθησαν να πείσουν ότι η ιδέα ότι ανήκει στον… Κυριάκο Μητσοτάκη.
Είναι γελοίο- και μάταιο, γιατί τα βίντεο μένουν. Αλλά πρωτίστως είναι ο ενταφιασμός της ενημέρωσης.
Προφανώς έγινε καθ’ υπόδειξη. Κάποιοι υποχρέωσαν συγκεκριμένα ΜΜΕ να πλασάρουν μια ανυπόστατη εκδοχή: Έδωσαν εντολή σε δημοσιογράφους να αρθρογραφήσουν επ’ αυτού.
Μπορεί να είναι τα αφεντικά τους. Μπορεί το Μέγαρο Μαξίμου. Μπορεί και τα δύο.
Αυτό δεν είναι απλώς κακή δημοσιογραφία. Είναι δημοσιογραφία της φάπας.
Σε πιάνει από το αυτί ο κυβερνητικός παράγοντας- ο οικονομικός σε άλλη περίπτωση- ή ο εργοδότης και σε υποχρεώνει να κάνεις αυτό που θέλει.
«Έτσι θα το παρουσιάσεις».
Το κάνεις γιατί του χρωστάς. Ή γιατί έχεις ήδη γίνει της φάπας.
Αυτή η συμπεριφορά συμπληρώνει τη δημοσιογραφία της αρπαχτής.
Υπάρχουν δημοσιογράφοι που απλώς τρώνε τις φάπες τους και πειθαρχούν. Αλλά υπάρχουν και άλλοι που κάνουν περιουσίες από τη διατεταγμένη παρουσίαση των πραγμάτων.
Η δημοσιογραφία γι’ αυτούς είναι πάρεργο. Άλλη είναι η βασική απασχόλησή τους: μεσολαβητές.
Με την ιδιότητα του δημοσιογράφου μεσολαβούν ανάμεσα σε πολιτικά ή οικονομικά συμφέροντα και το κοινό του μέσου στο οποίο υπογράφουν.
Δεν θα γράψουν ποτέ τίποτε δωρεάν. Για ό,τι φέρει την υπογραφή τους κάποιος έχει προπληρώσει. Με το κομμάτι ή με το μήνα.
Μειοψηφία; Ναι. Αλλά ενίοτε σε καίριες θέσεις. Εκεί υπήρχαν κάποτε θηρία της δημοσιογραφίας.
- από κείμενο του Γιώργου Λακόπουλου στο anoixtoparathyro (ΕΔΩ)