ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ - Για οποιοδήποτε παράπονο ή σχόλιο μπορείτε να επικοινωνήσετε με τους zoornalistas στο email: zoornalistasgr@googlemail.com

Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010

Αυτός ο Γάλλος, αυτός ο Γάλλος, είναι ευεργέτης μας μεγάλος

Γεννημένος το 1973 σε ένα ταπεινό χωριό της γαλλικής υπαίθρου, ο Yannick Dambrinne ξεκίνησε την καριέρα του στην φιλμογραφία το 1998, σε μια ταινία του Patrice Cabanele. Στη συνέχεια συμμετείχε με μάλλον μικρούς ρόλους σε εναλλακτικά φιλμ λαμπρών παραγωγών όπως ο Marc Dorcel, ο John B. Root και η Private Gold Collection. Αλλάζει το όνομά του σε Ian Scott και τo 2000, μεστός πλέον από... εμπειρίες, αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Fred Coppula με τίτλο “Max”, η οποία έτυχε θερμής υποδοχής από τους λάτρεις των τεχνών, για να ακολουθήσουν στην πορεία δύο φιλόδοξα – αλλά κατώτερα των προσδοκιών – σίκουελ το 2006 και 2007 αντίστοιχα.

Το 2009, οι κόποι μιας ζωής δικαιώνονται, καθώς βάζει επίσημα υποψηφιότητα στα AVN 2009 Awards, στην κατηγορία Best Double Penetration Scene, για την συμμετοχή του στην ταινία “The Jenny Hendrix Anal Experience”. Ώριμος και καταξιωμένος, με πάνω από 200 ταινίες στο ενεργητικό του, παρέμεινε ωστόσο πάντα γήινος, ανθρώπινος, έτοιμος να βοηθήσει κάθε άνθρωπο που είχε την ανάγκη του.

Η συνάντηση με τον Έλληνα αξιωματούχο λέγεται ότι έλαβε χώρα στο Café L Opera στη Γενεύη, όπου οι δύο άντρες βρέθηκαν τυχαία. Ο Πολύκαρπος έβγαινε από την UBS, έχοντας μόλις συστήσει μια ακόμη εξωχώρια εταιρία, ο δε Ian από την πλευρά του ρουφούσε τον καπουτσίνο του σε ένα διάλειμμα των γυρισμάτων της νέας του ταινίας με τίτλο «Τόλμη και αιμομιξεία νο. 9 : η κουνιάδα μου η Εύη που έχει σπίτι στη Γενεύη». Ο Πολύκαρπος, που γνώριζε καλά τον Ian από τις ταινίες του, του έπιασε κουβέντα και έριξε την πρότασή του στο τραπέζι. Ο Ian, παλιός φιλέλλην, με ρίζες ρωμιού (φημολογείται ότι η προγιαγιά του διατηρούσε σουβλατζίδικο στο Λιανοκλάδι) δεν άργησε να δεχτεί.

Την συνέχεια λίγο πολύ την ξέρουμε όλοι. Την ώρα που η μισή Ελλάδα βαριαναστέναζε υπό το βάρος των νέων μέτρων, η άλλη μισή βογκούσε κι αυτή, εκστασιασμένη από τις επιδόσεις του Ian και της Τζούλιας. Το καλύτερο δώρο για το δημόσιο υπάλληλο, τον χαμηλόμισθο, τον χαμηλοσυνταξιούχο, τον έφηβο, την κουτσομπόλα, κρεμόταν στα περίπτερα και στα torrents της ημέρας.

Προδομένος από το τατουάζ που φέρει στον δεξί ώμο (βλ. και το totefteri) και από μια απροσεξία στο μοντάζ, ο σεμνός αυτός ηθοποιός, ο ακοίμητος φιλέλλην, ο άοκνος εργάτης, που σκόρπισε απλόχερα τόση χαρά στη δοκιμαζόμενη χώρα μας, δεν κατάφερε τελικώς να κρύψει την ταυτότητά του.

Τώρα που πλέον γνωρίζουμε την γενναιοδωρία του, ας υψώσουμε όλοι το ανάστημά μας και ας κάνουμε το καθήκον μας, όπως το έκανε κι αυτός. Ας μπούμε όλοι στο επίσημο site του ( http://www.ianscott.tv/v2/ ), και ας του γράψουμε ένα απλό, ειλικρινές ευχαριστώ, μέσα από την καρδιά μας.



Γ.Καουρ.